Buyrun, ben

Buyrun, ben
iyi fikirler etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
iyi fikirler etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

8 Ekim 2013

Her doğum bir mucizedir*

*Duayen kadın doğum hocalarından Aykut Kazancıgil'in kitabının başlığını seçmem tesadüf değil bu yazı için. Çünkü gerçekten de her doğum bir mucize..
Ben, hala, belki kaç yüzüncü doğumumu yaptırırken, sevinç / heyecan gözyaşları döken yeni anneyle birlikte ağlayabiliyorum. Bu mucizeye tanıklık etmek benim kaderimde var, ebelik / kadın doğumculuk, bizim aracılığımızla dünyaya gelmeye karar vermiş olan minik ruhların doğum anını yaşamak, onları bacaklarından tutup havaya kaldırmak, annesine göstermek, ilk nefesini - çığlığını ilk duyan olmak, göbek kordonunu kesip annesiyle fiziksel bağını ayırıp sonra daha güçlü olan duygusal bağı kurmak üzere memesine vermek... hem mucize, hem şans.. Evet ben şanslıyım. Hem bu mucizelere tanık olduğumdan, hem de işimi sevdiğimden..
Bugün bir mucizeye daha tanık olurken bunları düşünüyordum işte.. Dünya güzeli yeni-anneye karışmadan, kendi doğurup tadını çıkarmasına yardım ederek.. Işıkları kapattım çünkü bebeğimin, anne karnındaki zifiri karanlıktan gün ışığına çıkması bile travma iken, spot ışıklara doğmasını istemedim. Herkesi dışarı çıkarttım, bebeğiyle başbaşa olabilmesi için.. Babasını çağırdım, bu mucizeye tanıklık etmesi için..
Aferin dedim ona hep, aferin, harikasın dedim. İpleri, kabloları, makineleri, serumları boğmadım annenin sağına soluna, arada bebeğimin kalbini dinledim o kadar.. Hazırda bekledi ama hem tıbbi müdahale olanakları, hem ilaçlar, hem çocuk doktorumuz, bebek hemşiremiz, hem de her türlü tıbbi olanak.
Orada cerrahi bir müdahale değil kutsal bir yolculuk için vardık. Bir bebek, bir minik ruh, Çağan, dünyaya, bilmediği bir yere, bilmediği yollardan geçip gelecekti. Biz getirmedik onu, hazır olunca kendi geldi. Sabah kadar başında bekledik, geleceğini hissediyorduk, ama müdahale etmedik, çağırmadık. Sessizce bekledik. Tahmin ettiğimiz saatte, tahmin ettiğimiz kiloda, çok şükür sapasağlıklı doğdu bebeğim. Kaçıncı bebeğim olduğunu bilmediğim, ne kadar çok sevdiğimi anlatamayacağım Çağan..
Hoşgeldin kuzum. Hoşgeldin oğlum. Dünyamızı ışıttın.

3 Ekim 2013

Bir gerçekliği değiştirmek kolay mı?

Ben kendimi yıllar yılı akşamları erkenden uykusu gelen biri olarak bilirim. Çevremdeki herkes de bunu böyle bilir. "Tavuk" tabir edilen kişilerdenim kısacası.
Sabahları da erken kalkarım ama. Hafta içi hafta sonu farketmez altıda altı buçukta ayaktayım. Kalkarım kahve içerim yürüyüşe giderim iş yaparım. Erken de kalktığım için erken yatmamı kendimce normal olarak kabul etmiştim.
Bunun değiştirilemez bir gerçeklik olduğunu sanıyorduk. Ben ve çevremdeki herkes.
Taa ki bir gün bunun hayatımı olumsuz yönde basbayağı etkilediğini farkedene kadar. Bir kez kocamla hiçbirşey paylaşamaz olmuştuk. Çocuklar uyuduktan sonra başbaşa hiç birşey yapamıyorduk. Akşam dışarı çıkamıyorduk çünkü ben hemen esnemeye başlardım. Sinemaya götürmüyordu beni çünkü filmin ortasında mutlaka uyurdum. Nişanlıyken sevgililer gününde ve hatta bir gün Cem Yılmaz'ın gösterisinde uyumuşluğum var. Evimize misafir geldiğinde biraz uzarsa sohbet mutlaka ben esnemeye başlardım. Kocam utanıyordu bu durumdan elbette.
Bir gün dank etti. Bu benim gerçekliğimdi ve değiştirilebilirdi. Neden olmasındı ki? Onu ben yaratmıştım ben bozabilirdim.
Hem de bir anda.
Oluşturduğum gibi yok edebilirdim.
Ettim.
Bir gün, "erkenden uykumun gelmesi, hatta bayılarak uykuya yenik düşmem kabul edilebilir birşey değil. Bunu değiştiriyorum" dedim.
Oldu.
Önce zor oldu. Çünkü kimse bana inanmadı. Kocam, kardeşlerim, heryerde herkesin arasındayken "ablam şimdi uyur nasılsa" "uyuyorsun gözlerin kapanıyor" demeye devam ettiler. Herkesin üzerimde yarattığı baskının bu gerçekliği nasıl güçlendirdiğini farkettim. Eşim bile TV ya da film vs izlerken ikide bir yüzüme bakıyordu uyudum mu diye.
Bir gün, biraz da sinirlenerek onlara, "Onbeş yıldır yaptığım birşeyin tersini yapmaya çalışıyorken, siz lütfen köstek olmak yerine destek olun" konuşması yaptım. Beni anladılar ve artık olumsuz desteklemeleri bıraktılar.
Şimdi artık istemezsem serilmiyorum ve erkenden uyuyakalmıyorum. Bazen film izlerken uyuyor ama hemen ayılıp devam ediyorum. Haftada birkaç gece eşimle oturup geceyarısına kadar film izliyoruz. Dışarı çıktığımızda sürekli insanların yüzüne bakıp esnemiyorum.
Biliyorum ki artık kendi yarattığım ve içinden çıkamadığım bir kurgunun esiri değilim.
Kendimi daha iyi hissediyorum.

2 Mayıs 2013

Aile toplantısı


 Bloğumu çok ihmal ettiğimin farkındayım ama işler güçler :) Kişisel web sayfam www.aybalaakil.com ve kişisel bebeklerim Damla.com ve Tuna.com pek fazla vaktimi alıyor :)
Gene de, hem tarihe not düşmesi adına, hem de ileride hatırlamak adına bazen önemli şeyleri yazayım istiyorum.
Örneğin aile toplantısı...
 
Emin olmamakla birlikte sanırım E.A.E. kitabında* okumuştum, çocuklara söz hakkı vermenin önemiyle ilgili birşeyler. Bu toplantı fikrini öneriyordu.
Ben de, çatışmalarımızın fazla olduğu bir dönemde, hadi bir aile toplantısı yapalım ve bunları toplantıda konuşalım dedim. Damla (6) fikri çok beğendi, Tuna (4) pek bişey anlamadı, babamızı (39) da biraz zorla masaya oturttuk.
Önce gündem maddelerini belirledik. Herkesin memnun olmadığı şeyleri yazdık. Örneğin, Damla: Ödev yaparken Tuna'nın onun dikkatini dağıtması, ben: Oyuncak yüzünden kavga etmeleri, vs... Sonra teker teker tüm maddeleri konuştuk. Sırayla herkes fikrini ve çözüm önerisini söyledi. En sonunda karara bağladık, her maddeyle ilgili yapacaklarımız tek tek yazdı yazmanımız Damla.
Karar kağıdını buzdolabına astık. Gerektikçe hatırlattık ve tekrar okuduk.
 
Hafta boyunca inanılmaz bir şekilde kararlara herkes uydu.
 
Hafta içinde yeni anlaşmazlıklar çıktığında, bunu yeni toplantıda konuşmak üzere bir kenara not aldık. Yeni toplantı için bizi masaya oturtan, sürekli hatırlatan Damla oldu. Babamız da bu sefer istekliydi ve kendi maddeleriyle geldi konuşulmak üzere. Tuna fikrini belirtmek istemediğini söyleyerek ağladı. Bir dahaki toplantıda en fazla dört madde konuşmaya (uzadıkça dikkatler dağılıyor çünkü) ve toplantıları haftada bir kez tekrarlamaya karar verdik.
Bu arada, ilk toplantıdan sonra pedagog kontrolümüz vardı. Damla hanım için gittiğimiz pedagoğumuz, bu toplantıda her ne yaptıysak çok işe yaradığını, Damla'ya çok hitab ettiğini ve her nasıl bir şeyse mutlaka ciddiye alıp devam etmemizi önerdi!!
 
*Çocuklara söz hakkı vermek ve onların da fikirlerinin dinlendiğini ve ciddiye alındığını hissetmeleri için neler yapılması ve bunun olumlu sonuçlarının neler olacağıyla ilgili detaylı bilgi için: Etkili Anne Baba Eğitimi (EAE) Thomas Gordon.
 

14 Ocak 2010

Askıda ekmek

Yahu ben ne ağlak ne sulu zırtlak oldum böyle... Askıda ekmek bile ağlatıyor beni bu acaba 35 yaşa 35 adım kaldı ağlaması mı hehe :)
Dün diyetisyenin muayehanesinin yanındaki fırında, daha önce farketmediğim bir tabela gördüm, "askıda ekmek".. Bu yazıyı okuyan herkesin bunu bildiğini sanıyorum ama kayda geçmesi için yazacağım. Olayın asıl çıkışı askıda kahve olup, yıllar önce ya Bütün Dünya'da ya da Tavuk Suyuna Çorba'da okumuştum.. Birileri bir pubda kahve içiyor (bu Avrupa'da kahveye çok düşkün olunan ülkelerden birinde) ve kendinden sonra gelen bir kişi için kahve parasını ödüyor.. Pub sahibi bu kahveyi askıya asıyor ve dükkanına gelen parası olmayan bir kişiye ikram ediyor.. Mantık şahane (ben bunu nasıl akıl edemedim dedirten bir fikir)..
Bunun daha da şahane uyarlamasını ülkemde birkaç yıl önce bir Ramazan ayında bir kampanya ile hayırseverler başlatmıştı. Askıda ekmek satılan bir fırın / bakkala gidiyorsunuz, bir ya da daha çok ekmek alıp askıya asıyorsunuz. Daha sonra, ekmeğe ihtiyacı olan, ekmek alacak parası olmayan birileri bu fırına gelip, utanmadan sıkılmadan, çekinmeden askıdan istedikleri kadar ekmek alıp gidiyorlar.... Fikir şahane.
Alanla veren karşılaşıp utanmıyor. Sağ elin verdiğiyle sol el böbürlenmiyor. Belki aç birinden gelen bir hayır duası (bütün kapıları açmaz mı?)
Altı üstü bir ekmek parası.. Otoparktaki valeye verdiğimiz bahşişin onda biri nerdeyse. Öyle değil mi?

Ben bu kampanyaya artık biryerlerde rastlayacağımı sanmazken, dün karşılaşınca çok duygulandım.
Hemen içeri girdim, askıda ekmek var mı dedim.. Kız bir tahta gösterdi (yazı tahtası).. Şimdiye kadar dağıtılan ekmekler (4bin civarı), gelen ve giden diye iki hane var.. Askıda ekmek aldığınızda size bir kalem veriyor, gidip tahtada gelen bölümüne sayıyı yazıyorsunuz.. Dükkana gelen bir ihtiyaç sahibi, tahtaya bakıp, askıda ekmek varsa kasadan alıp gidiyor.
Şahane... de niye ağladım görünce onu anlamadım :) (Aslında bi doluluk var, habire gözlerim sulanıyor ağlasam rahatlasam ama Allah kötüden ağlatmasın sevinçten ağlatsın öyle değil mi?)
Bu fırın Maltepe Minibüs yolunda eski Dünya yeni Bölge hastanesinin tam karşısı, Final dersanesi ve TEB bankanın da karşısı. Yakınında olanlar.. Yolu düşenler...Belki siz de gidip askıya ekmek alırsınız. Ama siz ağlamayın :)
Başka da bunun gibi yerler varsa söyleyin ki evi yakın olanlar da belki oraya uğrar.

29 Ağustos 2009

Ey Tracy’nin ruhu, geldiysen üç kere masaya vur…

Resim: Yazıyla ilgisiz, biri ağlar biri onun yatağında tepişir resmi :)
Tracy’nin adını (Tracy Hogg) ilk kez, bebek nedir bu bebek kimin ben ne ara anne oldum kıvamında ve henüz toy bir blogger iken, ben Damla’nın beşiğini tıngır mıngır sallar iken ve blog aleminde acemi acemi gezinirken, pratik annem’in şahane sayfalarında duydum. Yıllar önceydi.. Bütün yazılarını defalarca okuduktan sonra, bu Tracy’de iş var deyip Pratik Anne’nin dediklerini uyguladım. Damla’nın da kitap bebek olmasının yardımıyla, tanıyanları ve duyanları gıpta ettirecek bir bebeklik yaşadık çok şükür. Dört aylıkken çatır çatır tatil yaptık, o kadar yani. Hatta 8 ve 11 ve 15 aylıkken de… Sonra Amazon’dan getirttim kitaplarını. Gerçi kitaplar bana ulaştığında bebeğim büyümüştü, şöyle bir yalandan okudum ya, sonra Tuna doğunca ilk kitabına üç ikincisine iki tekrar attım. Toddler’ı ikinci kez okuyordum ne yalan söyliyim yarım kaldı. Derken sevgili Yapo kitabı nefis bir Türkçe’yle çevirdi –ki ben de çevirmenlik yaptığımdan ve dilbilgisine takık olduğumdan pek de tercüme kitap okumayı sevmem, hata düzeltmekten konsantrasyonum bozulur, o kadar yani- gidip bir de Türkçe versiyonunu edindim.
Sonuç: Öneririm.

Aslında bu yazı Tracy’nin anlattıkları ile ilgili olacaktı ama uzun sürer, vaktim yok. Bir şunu söyleyebilirim, bebekli bir annenin sürekli merak ettiği ve kendi kendine sorduğu, “So, what’s next?” sorusuna, EASY sistemi sayesinde yanıt vermek çok kolay ve bu sizi delirmekten kurtaran önemli bir şeydir, bilen bilir.

Bakın örnek olarak şu delirme eşiği sorularını kendine sormayan anne var mı?:
-Niye ağlıyor bu şimdi?
-Karnı mı aç acaba?
-Ne zaman uyutacağım?
-E daha yeni emdi, şimdi ne istiyor?
Ve en önemli soru: - E şimdi sırada ne var?

Anlayacağınız, bu muhterem kadından öğrendiğim en önemli şeyler, rutinin önemi, tek ihtiyacı dünyayı algılamaya ve tanımaya çalışan miniğin ve aynı zamanda onu tanımaya çalışan sizin ihtiyacını gideren yapılandırılmış bir programın önemi ve ritüellerin önemi… Kısacası, sırada ne olduğunu bilebilmenin yolunu öğrendim.

Sonuç olarak ben bu yazıyı neden yazdım: Nur içinde yat Tracy demek ve rahmet okumak için…

Bu posttan eve götürülecek dersler (Bu lafı da çok seviyorum belli olmuştur, take home hehe:) ) – Tracy’den mutlak işime yarayan çok iyi fikirler (Sadece isimlerini yazıyorum, anlatmak istesem kitabı buraya yazmam gerek)
1. Bebelerinizi kundaklayın
2. Emzik emdirin – bunun için ne gerekiyorsa yapın, 3-4 aylıkken de bıraktırın
3. EASY yani eat – activity – sleep – you time döngüsü hayırlı bir döngü, buna uyun
4. Bebenizin ağlamasının ne anlama geldiğini anlayabilirsiniz, onu çook iyi dinleyin ve çook iyi gözlemleyin
5. (Bu 2 yaş için) Krizler ortaya çıkmadan önce hissedin –ki bu da bebenizi tanımak ve dinlemekle ilgili- ve önleyin.
6. Bir de bu bebek kişileri tür tür, bebeğiniz "nazlı" grupta ise, neden ilk bebeğim gibi bebek arabasında uyumuyor, en ufak seste uyanıyor, neden onun gibi yemek yemiyor diye debeleneceğinize bebeğinizi tanıyıp kabullenin ve onun için hayatı kolaylaştırın.
Diyeceklerim budur.

1 Temmuz 2009

Anne - kız saati


Zaman buldukça, "iyi fikirler"imi burada, beni okuduğunu tahmin ettiğim (ama kim olduklarını bilemediğim :) ) kişilerle paylaşacağım.. Belki birilerinin daha işine yarar..

"İşine yaramak" bence iki yaşında çocuğu olan her anne-babanın bildiği bir terim. Zira herhangi bir şey, bir yol, bir yöntem, krizleri atlatmada, iki yaş dönemini daha kolay geçirmede en fazla "işe yarar" ve o da muhtemelen geçici bir süre ile...

Neyse.. Gelelim "anne-kız saati"ne.

Damla hanımın uyku saatleri, son zamanlarda iyice çığrından çıkmıştı. Gündüz ve gece, uyumamak için direniyor, yatağa yatmamak için ağlıyor, bağırıyor, kaçıyordu. Ben de hamileliğimin son dönemlerinde olmam nedeniyle rahat hareket edemiyor, onu zaptedemiyor ve çok zorlanıyordum. Gündüz uyutma işini hepten anneme devretmiştim, geceleri ise bir saatlik bir mücadelenin ardından uyumaya ikna olup, beş dakika içinde kendi kendine uyuyordu (Damla'nın uykuya dalmada bir sorunu yoktu, kendi kendine uyumayı da biliyor. Tek sorun uyumaya ikna olmasındaydı.)

Oysa uyku saatleri benim için çok özeldi, kızımla başbaşa kalabildiğim, banyodan sonra onu öpüp koklayabildiğim, doya doya gördüğüm - ikimize özel- tek saatler bunlardı. Bunu onun da bilmesinin nasıl olacağını düşündüm bir gün. Özellikle bebek doğduktan sonra kızımla başbaşa kaldığımız saatler iyice azaldığından, uyku saatlerimizin bize özel olduğunu ve çok kıymetli olduğunu ona da anlatmaya karar verdim.

Tabii lansman her zaman önemlidir (derim ben hep:) ). Önce bunun için güzel bir reklam kampanyası düşündüm. Adını "anne-kız saati" koyduğum yeni bir uyku ritüeli yarattım Damla için. Önce gece uykusundan başladık. Birgün ona, bundan sonra onu sadece benim uyutacağımı ve uykudan önceki bir saati başbaşa geçireceğimizi, bunun adının "anne - kız saati" olduğunu ve kimsenin bu saatte odamıza giremeyeceğini, bizden birşey isteyemeyeceğini, ne istersek yapabileceğimizi anlattım. Saatimiz sütümüzü içtikten ve beraber seçtiğimiz bir Ayşegül kitabını (kitabın Ayşegül olması başta önemliydi çünkü ritüeller net ve sınırları belirli olmalı.. Artık başka kitaplar da okuyoruz) yatağında okuduktan sonra uyku ile sona erecekti. Önemli bir kural ise ağlamanın yasak olduğu ve ağlayarak saatimizi bozmaması gerektiğiydi.

Başlangıçta, Damla hanım algılayıncaya kadar bir iki gün bocaladık. Ama örneğin babası geldiğinde odamıza almayarak, Tuna ağladığında ona şu anda babasının bakacağını çünkü bu saat boyunca benim Damla'ya ait olduğumu söyleyerek vs. ritüelimizin önemini pekiştirdik.

Bir kaç gün sonra Damla olayı tamamen kavradı. Saatimizin tadını çıkarmaya başladı. Ona vermek istediğim mesajı almıştı. Gün boyunca ne olursa olsun, ne kadar az görüşürsek ya da ben bebekle ne kadar ilgilenirsem ilgileneyim, yatma saati geldiğinde annesi en az bir saat boyunca sadece ona ait olacaktı.

Dün gece uyku saatine 15 dk kala üç kez "anne - kız saati daha gelmedi mi" diye sordu. Bu da bana doğru yolda olduğumuzu gösterdi.

Artık kitabımız bitince kendi kendine yatıyor, Pony'sini eline alıp beş ya da en geç on dakika içinde uyuyor. Bu sırada ben de o uyuyana kadar odasında bekliyorum. Bu arada da bir kez çiş ya da su bahanesi ile şansını denemeye devam ediyor.

Ama çok şükür (belki de şimdilik?) bu fikir işe yaradı, hem kızımın uyku öncesi sendromları azaldı hem de bana onunla başbaşa ve çook keyifli bir saat geçirme fırsatı verdi.

20 Haziran 2009

İyi fikirler

Bloğuma yazmak istediğim konu başlıkları, tek başına bir post konusu olacak kadar çok... Bunların da başında "İki çocuklu bir anne olmak" geliyor..

Ama bugün ziyaretimize gelen sevdiğim bir arkadaşımla sohbet ederken (yine herzamanki gibi kendimi bebek ve çocuk bakmakla ilgli ahkam keserken buldum ve) dedim ki, ben aslında pratik bir insanım.. Bi sürü iyi fikrim var, ayrıca bebeğimi büyütürken doğru yaptığımı düşündüğüm bisürü şey de var, çocuk yaptım da hayattan kaybolmadım, ikinciyi de yaptım, sanki daha çok hayatın içine girdim. Ben en iyisi bunları bi yazayım dedim...

Kendi iyi fikirlerim de ayrı bir yazı konusu da, şimdi en iyisi kullandığım ve önerdiğim, tüm zamanlarda en beğendiğim, verdiğim paraya değen, Damla hanımı büyüten ve Tuna beyi de büyütmesini planladığım bazı şeyleri burada sizlerin de beğenisine sunayım....
Bu arada en önce hayatım boyunca sahip olduğum en iyi iki fikri burada yazıyorum:
1. Çocuk yapma fikri (iki kez hem de)
2. Annemin karşı apartmanına taşınma fikri :))
Bunlar da en iyi ürün fikirleri:
1. İkea mama sandalyesi: Bizimle beraber defalarca Türkiye turu yaptı... Hafif, ucuz, pratik, taşınması kolay, ayakları çıkıp her yere sığıyor (bagaja da), temizlenmesi kolay.

2. mothercare seyahat lazımlığı
Arabayla gidilen uzun bir yol boyunca iğrenç pis benzinci tuvaletlerini ve bagajda taşıdığımız kocaman lazımlığı kullanmak zorunda kaldıktan sonra, katlandığında sırt çantasına dahi sığan, çişin poşette birikip çöpe atılabildiği bu seyahat oturağını keşfettik. Kendi yedek poşetleri olduğu gibi (tanesi 1 ytl geliyor) her bir çiş için 1 ytl fazla derseniz normal poşetle de kullanılabiliyor açıkçası.
3. İkili klozet kapağı

Biz mothercareden aldık ama malesef artık getirmiyorlarmış. Bu resmi internetten buldum (bebeshop.com.tr).. Çok pratik çünkü hem biz hem de bebek kullanabiliyor, adaptör takıp çıkarme derdi yok, kapak kapatıldığında normal bir klozet kapağı gibi görünüyor. Oldukça da şık.

4. Chicco Caddy baston puset
http://www.e-bebek.com/Chicco-CT-0.6-Puset-ProdID73363.html#Tab


Son derece hafif, çanta gibi her yere taşıdım, içinde bebek varken tek başıma merdivenlerden indirip çıkarabiliyorum, tam yatmıyor ama Damla 6 aylıktan beri kullanıyoruz ve içinde o günden beri (hala) rahatça uyuyabiliyor.. Tarihi mekanlardan pazarlara çarşılara kadar heryerde her deliğe rahatça girdi bizimle. Tepelere tırmandı yokuşlardan çıktı.... Deniz kenarına da gitti, Dolmabahçe sarayına da... Kapalıçarşı'ya da, Almanya'ya da... Katlanınca da gerçekten sırt çantasına konup taşınabiliyor (kendi çantası var). Hem de piyasadaki en ucuz bebek arabası :)
5. Crocs ayakkabı (ya da terlik, neyse işte)



Boyner'den aldık. Bu sene yine aldık. Derede tepede denizde kırda kumda her yerde giydi. Makinede yıkanabiliyor. Antibakteriyelmiş ayrıca da.
6. Mikrodalga sterilizatör
http://www.e-bebek.com/P.Avent-Ekspres-Mikrodalga-Sterilizator-ProdID751.html#Tab



Sekiz dakikada steril ediyor. Herşey de sığıyor içine. İleri derecede pratik.
7. Bebek telsizi: Bizim telsizimiz Kraft'ın en primitif modeli idi. Buna rağmen iki yıl boyunca kullanılmadığı gün olmadı diyebilirim.. Halen kullandığımız için bebişe bir başka almak zorunda kaldık. Tatilde de dahil olmak üzere her yere bizimle geldi, bizi hiç yarı yolda bırakmadı.
8. Beaba Babycook mama makinesi


Ben Beaba marka aldım ama şimdi Arçelik Beko Arzum gibi markalar da birebir aynı ürünü üretmiş, eminim aynı işi görüyordur.
Tatilde otelde bile kullandık.. Buharda sebze pişirip rondoluyor, çok pratik. Ek gıdalar boyunca 6 aydan daha uzun süre boyunca hergün kullandık..

9. Kaydırak



http://www.e-bebek.com/SOK-FIYAT-Dalgali-Kaydirak-Basket-ProdID5707.html
Başta saçma bir fikir gibi görünebilir ama bizim salonda HALA bir kaydırak var ve hiç pişman değilim :) Özellikle enerjimizin fazla geldiği ve uyumadan önce yorulmamız gereken uzuuun kış günlerinde çok işimize yaradı ve çok eğlendiğimizi de itiraf etmeliyim.
10. Park yatak

http://www.e-bebek.com/Kraft-Oyuncakli-3-Katli-Park-Yatak-ProdID18552.html
Bizimki Kraft 2 katlı bir modeldi, özellikle seyahatlerde çok işimize yaradı. Annemlerde kalırken de kullandık..
Şu anda aklıma gelen, toparlayabildiğim bunlar. Bunların tümünü tepe tepe kullandık, bebeği olan herkese gözü kapalı almasını öneririm.
Bu uzuuuun postu da buraya kadar kimse okumamıştır bence, ben niye yazdım o zaman :;))