Buyrun, ben

Buyrun, ben
anaokulu etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
anaokulu etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

2 Mayıs 2010

Evlilik

Bakınız bu Arda böcüsü büyüyünce Damla'yla evlenecekmiş :)
Yerim ben sizi

31 Mart 2010

Anaokulu partimiz

Okuldaki partimiz için Deniz öğretmenle birlikte ayrıntıları netleştirdik önce. İlk sorunumuz palyaço idi. İnternetten ve arkadaşlarımdan araştırdım ama çabalarım neticesiz kaldı. Sonunda, geçen sene okulun partisine gelen çocuk tiyatro oyuncusu ve animatörü Tolga abide karar kıldık.

Tek sorun, Damla’nın onu görür görmez, ama anne bu palyaçonun burnu kırmızı değil kiii….. demesi idi, hatırımız için burnunu da boyadı :)
Bir saatlik eğlence, çuval yarışı, ip çekmece, yüz boyama, şekilli balonlar… Bizimki araya pasta da girince 1,5 – 2 saati buldu. Ama şunu söyleyebilirim ki Damla (ve arkadaşları) çoook eğlendi…

Pastamız, herzamanki gibi Pastacı Rapuzel’dendi.. Üçüncü çocuğum Caillou ve tüm ailesinin yer aldığı kocaman bir pasta. Süperdi… Zaten haftasonu Rapu üç pasta yaparak Damla’ya çalıştı ve üçü de birbirinden güzel, tam istediğim gibiydiler.. Ellerine sağlık cicim :)
Taze sıkılmış meyve sularımızla Caillou’yu mideye indirirken bir anda, almak için taaa Eminönü’ye gittiğim parti malzemelerini çıkartmayı unuttuğumuzu farkettik.. Şapka maske düdük balon… Bir de onlarla ayrıca eğlendik.. Öttürülebilir şeylerin ondan fazla çocuğun eline aynı anda verilmemesi teorisini kendi içimde doğrulamış oldum..
Okuldaki eğlencemiz bittikten sonra, sıra evdeki aile yemeğindeydi. Gelenlerin tümü aileden olduğundan, herkese büyük bir beklenti içine girmemelerini söylemiştim. Planıma göre yoğurtlu mantı ve Musti’li pasta, yanına da bolca salata.. Ama annem gene kendini kaybettiğinden, krallara layık bir sofrada buluştuk tüm aile. Allah ağzımızın tadını bozmasın.. Çok güzel bir geceydi. Hemen herkes biraradaydı (halamız ve Ceren de olsa tam süper olucaktı ama… o ayrı bi yazı konusu)…..

Herkes biraraya gelmişken Tuna Bey’in diş buğdayı partisini de araya sıkıştırayım dedim… Zira dört dişi oldu oğluşumun ama annesinin vakti olmadığından kaynadı gitti… Diş buğdayı (diş hediği) ayrıntıları yarın :)

26 Eylül 2009

25 Eylül 2009

İlk ev ödevimiz...

Lütfen kayıtlara geçsin.




Benim değil annemin ve Aycoşun parmağının olduğu kayıtlara geçmeyebilir.
Not: Yapıştırma ve bağlamalar: Damla hanım tarafından.

24 Eylül 2009

Anaokulunun kapısında yere yatan benim çocuğum mu

Aman Allah'ım, bu anaokulunun kapısında yere yatan (gerçek anlamda, paspasa yatıyor) ve girmeyeceğim içeri diye ağlayan benim kızım mı? Hani minicikken okula başladığı günden beri güle oynaya giden, öğretmenlerinin bile nasıl bu kadar uyumlu diye şaşırdığı ve yaklaşık altı ay boyunca bir kez bile gitmem diye ağlamayan benim kızım mı?
Evet evet işte o
Yine yere yatıcak diye beni strese sokuyor, ne yapıcam ben şimdi? NOT: Ben yapım gereği çocuğumun şartları kontrolü altına almasına, olayların akışını -özellikle ağlayarak- yönlendirmesine ve accidental parenting'e (bkz Tracy) müsaade edemiyorum, böyle şeyler olduğunda basıyorlar beni, cinnet geçiriyorum. Bu nedenle, bu durum birkaç kez üstüste tekrarlanınca, Tracy'nin ruhunu çağırmak ve çözüm bulmak şart oldu. Hemen anaokulumuzun sahibesi ve Damla'nın ingilizce öğretmeni Deniz hanımla oturup konuştuk ve bir yol planı çizdik.

Tracy'nin ABC'si tüm dertlere deva. Bakın adım adım anlatıyorum..

A. Antecedent. Bu olaya ne sebep oldu?Önce Deniz hanım birkaç gün Damla'yı okulda yakın takibe aldı ve izledi. Geliş gidiş saatlerinde orada bulundu ve Damla'nın ağlama paternini gözledi. Derslerdeki durumuna ve arkadaşları ile ilişkilerine dikkat etti (Acaba okuldaki birşeyden, birinden mi korktu ya da sıkıldı? Öğretmenleriye ya da arkadaşlarıyla ya da başka bir çalışanla kötü birşey mi oldu?)
Ben evdeki durumları inceledim, düşündüm (Tuna'nın varlığıyla bu olayın ilgisi ne kadar? Biz başka bir hata mı yaptık? Okuldan soğuduğu için mi gitmek istemiyor? Evde kalmak istemesinin başka bir nedeni olabilir mi? Okula gitmek istiyor ama bir sebepten dikkat çekmek istediği için mi böyle yapıyor? Aslında bu ağlamalar yansıma mı?
Ağlayarak istediğini elde edemeyeceğini bildiği halde neden böyle yapıyor?)

Damla'nın sınıf öğretmeniyle de konuştuk. Sonunda tüm bilgileri mini bir toplantıyla (anne, anneanne, öğretmen) ortaya döktük.
B: Behaviour: Sorun teşkil eden temel davranış "okula gitmeyeceğim" diye ağlama ve yere yatma.. Ama okuldaki varlığı ve davranışları sorunsuz. Derslere katılımı çok iyi. Arkadaşlarıyla arası iyi.. Olumsuz birşey yok.
Sadece ben onu götürdüğümde çok ağlıyor, babası götürünce (ki rutinde araba onda olduğu için sıklıkla o götürüyor) biraz mızıldanıyor ama çok ağlamıyor.. Bebekler rutini sever, değişikliğe tepki veriyor olabilir.

Tuna ile çok fazla ilgili görünmüyor, o okula giderken genelde uyuyor oluyor.. Kıskanıyor ama yapısı gereği çok da belli etmiyor, bilinçaltında bu da neden olabilir ama o kadar derin görünmüyor olayın nedeni.
Deniz hanımın bana çekinerek söylediği ama benim de farkettiğim gerçek neden: Benim, kardeşi olunca kırılmasın, üzülmesin, çok da etkilenmesin, ah canım kızım şeklinde Damla'yı fazla ŞIMARTTIĞIM.. Çok yumuşak davrandığım (çocuklar bunu farketmekte ve kullanmakta bir numara) ve Damla'nın otorite ve disiplin boşluğunu hemen farkedip şansını denediği (anneye kapris yapmak, anneye şımarmak, bunlar genel sorunlar sanırım özellikle çalışan annelerde)

C: Conclusion: Önce bizden mümkünse her zaman okula aynı kişinin bırakması istendi. Bu mümkün değildi. O zaman benim şöyle bir kendime bakmam, kızım okula girmeyeceğim diye ağladığında onu kucağıma alıp konuşmaya çalışıp, ikna etmeyi denemem yerine, okula kesin olarak öyle veya böyle gidileceğini belirtmem ve Damla ağladığında hemen ağlamaklı olmak yerine kararlı olup onu öğretmenlerine teslim edip gerekirse ağlayarak bırakıp eve dönmem istendi.
Sonuç.
Hala bazen ağlıyor. Hatta evden çıkmadan başladığı oluyor ben bugün gitmiycem diye. Babası bırakınca da kapıya yatabiliyor girmiycem diye. Kelimeleri uzata uzata şımarık şımarık ağlıyor, en gıcık olduğum da şu: Birden elimden kayıp bacaklarını iki yana açıp kollarını havaya kaldırıp cırrt diye kayıp yere atıyor kendini. Bunda çok başarılı. Sokakta da yaptığı oluyor.
Ama tersine, bazen de okuldan eve gitmiycem diye ağlıyor. Öğretmenleri onu sınıftan çıkarıp getiremiyorlar bana.
Bununla beraber okulda mutlu görünüyor, keyfi yerinde. Biz de okulumuzdan memnunuz, çocuklarımızı kendi çocukları gibi benimsiyorlar.. Hatta ev ödevi bile veriyorlar okuldan :) (yünden bez bebek tarifi vermişler, bunu Damla'yla yapın diye :))
En azından artık biliyorum ki, Damla mutsuz olduğu için ağlamıyor. Büyüyor ve şansını deniyor. Biz de büyüyoruz, biz de deniyoruz.. Deneme yanılmayla, bebeklerimizle beraber olgunlaşıyor, kendimizce doğru yolu bulmaya çalışıyoruz. Ben de o ağlayınca hırpalanmıyorum, ah zavallı yavrum istemiyor onu zorla mı gönderiyorum diye vicdan yapmıyorum. Şimdilik, haftada üç yarım günden dört yarım güne geçmeyi ekim başı ya da ortasına erteledik. Ben işe başlayınca Aralık'ta 5 güne geçecek..

Yanlış yok bu yolda.. Herkesin kendi doğrusu var.
Bu da bizim doğrumuz.

RESİM: Netten Caillou'yu izleyen Damla.. (Beş dakika sonrası Chucky olabilir, dikkatli olun)


RESİM: Boyuna bakmadan bu olaylara neden olan (en azından önemli bir katkısı olan) küçük adam.

7 Eylül 2009

Biz bebekken at vardı da binmedik mi

Kızım hayvanları çok seviyor, at binmeyi de seviyor (şimdi yazarken düşündüm de, yoksa bana mı öyle geliyor? Aslında seven o değil de ben miyim?)
Bugüne dek farklı yerlerde, farklı midilliler bulduk onun için, binebileceği (Maslak Atlı Spor Kulübü, Carrefour bahçesi, Konya'da bir yer gibi).. Bunların tümü turistik ortamlar olup, atları tutan yönlendiren kişiler de sadece çocuğun düşmemesini sağlıyor başka da birşey yapmıyordu. Hele Carrefour'un bahçesindekiler Kızılderili atıymış zaten, direkt sirk gibi bir ortamdı, hiç beğenmedim.
Sonra anaokulunun yaz döneminde at binmeye başladılar. Bir "Apaçi"dir tutturdu benimki.. Okulda yaptıklarını hiç anlatmayan kızım Apaçi'den bahsediyor, anlatırken gözlerinin içi gülüyor..
E artık mecburen gittik bulduk Apaçi'yi. Tanıştık. Bu resimdeki fıstık olur kendisi:

Çalıştıran binicilik öğretmenimiz :) Yasin bey (kendisine bugün Serkan bey dedim, ayıp oldu galiba :))

Binicilik sporu için uygun yaş 6 imiş ama binicilik öğretmeni ve atla terapi uzmanı olan Yasin bey denge hareketleri, binicilik terimleri gibi minimini dersler veriyor aynı zamanda kızıma.

Henüz haftada birkaç tur, ama sevdik biz Apaçi'yi. Sanırım doğru yeri de bulduk (en azından bu kış düzenli gidebiliriz diye umuyorum) hem eve yakın hem de çok pahalı değil.

3 Eylül 2009

Şıpıdık terlikler

Ben malesef yetenekli bir insan değilim. Gördüğüm şeyleri bile taklit edemem, hele annem gibi kafamdan uydurup bazı şeyler yapmayı,mesela el işi, yemek, sanatsal şeyler -resim, dikiş, hiç beceremem (bir anaokulu öğretmeni gibi titizlikle ve müthiş bir hayalgücüyle annemin Damla hanımla yaptığı aktiviteleri gören inanamaz)...
Ben anca bazı faaliyet kitapları alır kızımla onları yaparım (ama yine de benzemez aslına o ayrı)..
Damla hanım evvelki gece tek başına uyuduğu için ödülü haketti.. Ne alalım annecim sana dedim, "kipat" cevabı hiç gecikmedi.. Nasıl kitap? "faaliyetli kipat"
Başak'ın doğumgününe de gideceğiz ona da bir hediye alalım mı?
"Ona da kipat alalım, bir kipat ona bir kipat bana, iki kipat alalım"
Bu kipat'ı aldık.. Faaliyetleri basit, ben bile yapabiliyorum (hem de sabah altıda uykumun derinliklerindeyken)
Şıpıdık terlikler minik ayaklara çok yakıştı:))))) Not: Kızım ayak parmaklarına dokundurtmaz ve hemen hemen hiç parmakarası giymez.. Bunları kendi yaptığından herhalde çok sevdi :)
Bu arada, not almak adına:
Kipat
İyi cedeler
Mami
Çoğu k'lere de t diyor, çok sevimli oluyor (babacıt mesela, ya da bardat..)

12 Mayıs 2009

5 Mayıs 2009

Anaokulunun getirdikleri - götürdükleri / larenjit


Götürdükleri çok az olduğu için ondan başlayayım...

Damla'nın sağlığı minik (çok şükür) sarsılmalarla biraz etkilendi bu okul macerasından. İki yıl hastalık ve ateş yüzü görmeyen yavrum, okula başladığından beri en fazla iki hafta arayla ateşlenip, farenjit, larenjit, ne bileyim üst solunum yolu enfeksiyonu gibi tuhaf hastalıklara yakalanmaya başladı. Çok şükür çok zor atlatmıyor ama, olan bizim uykulara oluyor (kendi uykusuna da tabii ki). Bunu bekliyorduk, enfeksiyonlar olur ama ilkbahar, daha az olur diyorduk, doğrusu ya bu kadar sık beklemiyordum ben bile.
Getirdiklerine gelince...
Benim hamileliğim, baharın bir türlü gelememesi ve bence en önemli neden, herkesin bebişlerin de büyümesi nedeniyle daha bir kendi işlerine döndüğü bu dönemde ciddi ciddi aksattığımız oyun grubu buluşmalarının yerine haftada üç gün düzenli olarak arkadaşları ile birlikte oluyor. Oyunlar oynuyor şarkılar söylüyorlar.
Artık evde yaptıramadığımız (çoğunlukla inatlaşıp, yokyokyokyoook diye reddettiğinden) birçok aktiviteyi artık okulda yapıyor: Hamur ya da resim gibi.
Bir dolu yeni şarkı öğreniyor, bazıları İngilizce :) Hatta İngilizce ona kadar saymayı bile öğrendi cadı hehehe
Müsamerede rol vermişler (Bakalım göreceğiz neler yapacaklar..), bu benim için çok heyecanlı bir deneyim.
Kendine ait bir çevresi var artık; arkadaşları ve öğretmenleri ile servise binip tiyatroya gitti mesela, gerçi inanılmaz merak ediyorum, bizsiz ne yapıyor diye ama öğretmenleri gayet iyi üstesinden geldiğini söylüyorlar.
Artık haftada üç gün kahvaltı ve öğle yemeklerini okulda yiyor (bulgur pilavı mesela, evde olsa yemezdi hehehe) Kendi başına yiyor, bunun yararlarını evde de görüyoruz.
Bence okul oldukça yararlı.... Hastalıklar hariç ama onun da yazın azalacağını umuyorum. Yeter ki bir an evvel toparlanıp kendine gelsin yavrum.

18 Nisan 2009

Minik kalbim büyüyor galiba....

İlk İngilizce şarkısını öğrenip baştan sona söyledi... (Are you sleeping?)
İlkkez sevdiği bir ünlünün posterini kendi minik elleriyle odasının duvarına yapıştırdı (Bkz: Çilek Kız)
Okul müsameresine seçildi... (Ben bir şarkı öğrendi söyledi diye ağladım heyecandan, müsamereye gitmeden önce diazem içicem galiba)
İlk kez gece yatağından pıt pıt inip annesiyle babasının yatağına geldi, aramıza girip uyudu.. (Bkz dün gece)
İlk kez kendi zevkine ve isteklerine göre bir pasta seçerek sipariş verdi (Bkz: Pamuk Prenses'li doğumgünü pastası)
İlk kez rüyasını anlattı (Begüş düşmüş...)

12 Mart 2009

Şimdi okullu olduk.....

İnsanın bebeğinin okula başlaması ne enteresan birşeymiş.. Ne heyecan verici.. Onun bir toplumda, yanında biz olmadan bir birey olarak kendini ifade etmesi, edebilmesi... Başka birilerine tuvaletini söylemesi, başka birilerinin yardımıyla yemeğini yemesi.. Sevdiği oyunları başkalarıyla oynaması..
Ve yanında olamamak, bu anları görememek, yaşayamamak. Sadece saate bakarak, şimdi ordadır, şimdi oynuyordur, meyvesini yiyordur, çok uykusu gelmiştir, şimdi eve gidiyordur diye hayal kurmak.
Bu arada o "terrible 2" ben ise "terrible 34" olduğumuz için sonrasında bu konuda tek kelime konuşamamak...
Ama anladım ki insan bebeğininin her anında yanında olmak, her anını bilmek, görmek istiyormuş.. Merak ediyormuş.
Annelik ne tuhaf birşeymiş. İşten eve gelince kızım benimle ilgilienmeyip televizyon seyretmek isteyince ya da anneanne diye ağlayınca içimin nasıl parçalandğını, nasıl hissettiğimi bilebilse keşke....
Neyse.. Anaokulu maceramız böylece başladı işte; ben yokken :( Kademeli olarak artarak tam gün ve tam haftaya dönüşmesini planlıyoruz, hayırlısı bakalım.
Sonuç olarak, tam fikrim yok malesef ama (öğretmeniyle henüz konuşamadım), iyi oynamış, ağlamamış, bizi istememiş, yemeğini (ara öğününü) güzel yemiş, çişini söylemiş hatta altını da açmışlar -biz bağlamıştık ne olur ne olmaz diye- hiçbir sorun yaratmamış.. Öğlen olunca zaten uykusu geldiğinden ayrılırken de ağlamamış. İyi gitmiş kısacası.
Not: Resim temsili, Damla hanımın dün çekilen resmi olmadığı için bunu koydum...

3 Mart 2009

Anaokulu seçimi

Damla hanımı haftada iki ya da üç gün anaokuluna vermeye karar verdik (çocuk yuvanın önünden geçerken bile "çocuklarla oynamak istiyorum" diyor da...)
Ama asıl zor olan hangisine vereceğimize karar vermekmiş meğer... Eğitim tekniğini vs tartışmıyorum çünkü benimki oyun grubu arayışı. Bebeğim için içgüdülerimle en uygununu seçmeye çalışacağım. Çok para veremem ve özel bir Montessori okuluna vermeyi çok istesem de malesef :( evimizin yakınlarında yok, hem de bize göre biraz pahalı..
Eve yakın olan hemen hemen tüm yuvaları ana kraliçe ile birlikte gezdikten sonra karar verdik gibi.... Bakın bu süreçte neler olmuş:
Yuva no 1: ... Abla: Gerçekten abla'nın yeri gibiydi... Ev ortamı, sıcak, tertemiz.. Sahibi çocuk gelişimci. Konuşmaları anlatmaları gerçekse gayet uygun (reklam kokan konuşmalar da olabilir?).. Eve yürüme mesafesi.. bir on dakika uzaklıkta (çok soğuk havalarda zorlayabilir). Tek sorun tüm yaş gruplarının karışık oynaması.. Doktorumuz hiçbir sakıncası yok dedi ama emin değilim. Fiyatı: 3 gün 300. Mutfağı da tertemiz. .. abla her zaman orada, evi üst kattaymış. Tuvaleti görmedim. Burayo beğendim, olabilir. Annemin oyu burası.
No 2: Onun yanındaki yuva. Üç kere aramama rağmen yetkiliye ulaşamadım (çıktı, daha gelmedi, çocuğu hasta gelemiycek, ben yetkili değilim, şu an yetkili kimse yok). Baştan kaybetti..
No 3: Bir dolmuş + ablanın yeri kadar yürüme mesafesi. Yazın gittiğimiz parkın yanında. Tertemiz, sıcak. Daha profesyonel. Kocaman bir artı: Sahibinin kendi çocuğu da 21 aylık ve öğrenciler arasında. Sahibi sürekli orada (yoksa bile eski yuvacı olan anne ve babası oluyormuş). Mutfağı da tertemiz. Eşyalar ve oyuncakların çoğu Ikea'dan, gözümüze aşina geldi.. sevdik.. Drama öğretmeni varmış, tiyatro vs. yapıyorlarmış. Artı. İstersek kahvaltı ya da yemeğe bırakabiliyoruz. Artı. Sadece kendi yaş grubu ile oynayacak, başlarında öğretmenleri ile. Artı. Tuvaletler temiz. artı. Sahibi güleryüzlü, canayakın, internet sitesi fena değil. Çocuğu olunca yuvayı açmış (bende bu ayrı bir sempati nedenidir). Fiyatı 3 gün 350. ama indirim yapacaklar.
Oyum şu an için en büyük oranda buna.
No 4: Eve makul mesafede, kapıdan kapıya dolmuş var. Eski ve bildik bir kurum, en yeni en güzel oyuncaklar var. Ama yetkili ya da sahibi yok. Öğretmenlerden biri müdürlük de yaptığını söyledi. Başıboşluk kendini belli ediyor. Her yer çok pis, tuvalet de dahil! Öğretmenle sohbet ederken çocuğunun sabah çok erken kaltığını gece de çok geç yattığını söyledi (sabah uyandırmaya kıyamadığından, akşam da uyutmaya kıyamadığından). Benim gibi biz gestapo disiplinli için eksi puan, kendi çocuğunu eğitemeyen biri benimkini nasıl eğitecek? Fiyatı 3 gün 250. Ama temizlikten kaybetti.
No 5.... Çocuk Merkezi: No 4'ten çıkıp Yapa'ya kitap almaya giderken önünden geçiyorduk, uğradık... Randevusuz gittiğimiz için biraz beklememizi istediler, bu sırada Damla hanımı sınıfa götürdüler. Öğretmenler çok cana yakın ve ilgiliydi, kızımı tuvalete götüren küçük hanımın onun öğretmeni olabilmesini çok isterdim. Temizlik orta, tuvalet 1 tane ve onun da temizliği orta. Mutfakte bekledik (eksi puan), çok pis değilse de dağınıktı, kurum değil de ev mutfağı gibiydi, lavaboda bulaşıklar vardı, eksi. Damla hanım ne yapıyor diye bir sınıfa bakmaya gittim, tüm çocukların ağzında topitop vardı. Annemin yanına döndüm, topitoptan bahsettim (ağzında bununla oyun oynuyorlardı) beklemeye vaktimiz olmadığını söyleyip çıktık.
No 6.... Bizim ordaki MESA sitesinin arkasında, eve yürüme mesafesi, oldukça lüks bir kurum, öyle olduğunu biliyordum ama yine de görmek istedik. Kale kapısı gibi korunaklı, müdire hn sanırım psikologdu, çok şık bir yer ve çalışanlar da öyle. Amerikan hastanesi gibi (ama ben daha ufak ve butik bir yer olan, az yataklı, az çalışanlı, ama benzer imkanlara sahip olan İst. Cerrahi Hastanesinde doğum yaptım. Tatilde de Tatil Köyü ödemesini yaptığımız halde vazgeçip bir butik otelde kaldık...) Anlatabildim mi bilmiyorum ama, çok büyük kurumlar çok resmiyet çok şıklık.. beni biraz bozuyor.
Beklerken Damlaya kitap verdiler, biraz inceledim kitaplığı hemen hemen benimki ile aynıydı :) Damlanın kitaplarının aynıları (Yapa'dan Ertan Bey'in önerileri :) çok yerinde anlaşılan) ve özellikle bendeki Montessori kitaplarını orada görmek güzeldi.... son derece temiz, bahçesi çok büyük (1600 m2), sınıfları, mutfağı ve tuvaletleri görmedim ama gerek de yoktu, belliydi zaten. Cezbedici yönleri vardı, bahçedeki hayvanlar, eğitim sistemi, temizliği vs. Ama çok büyük kurumlar beni çekmez pek. Bir de fiyatı (çok da verilmeyecek gibi değildi ama belki ileride tam gün vereceğimde burası olabilir).. 3 gün 400.

Damla hanım no 1'e dün deneme dersi için gidecekti ama hasta oldu. Haftaya deneyeceğiz inşallah. 1 ve 3 arasında kalsak da, benim nihai kararım sanırım no 3 olacak (Deniz hanım, kartaneme iyi bakacağınıza eminim :))
Şimdiden minik bebeğimi okula vermenin gerekliliği nedir, bunu da vaktim olunca ayrı bir postta tartışırım..
EDIT: Dikkatiniz için teşekkür ederim, 3 diyecektim... Hamilelik beni biraz aptallaştırdı :)