Buyrun, ben

Buyrun, ben

14 Ekim 2007

mutlu bayramlaaarr

"biz 20 yıl önce neysek yine oyuz" fotorafımız...
ama birkaç eksik, ama birkaç fazla...


İki maviş bir fotoya yakışır



7 Ekim 2007

Tek elle neler yapamazsınız?

1. Diş fırçanıza macun koyamazsınız
2. Tuvalet kağıdına (ters taraftaysa) uzanamazsınız
3. Saçınızı atkuyruğu yapamazsınız
4. Sütyeninizin arkasını kopçalayamazsınız
5. Kolyenizi (bazen de saatinizi) takamazsınız
6. Hazırladığınız ekmek arası sandviçi streç filmle kaplayamazsınız
7. Şişenize basmalı pompadan su dolduramazsınız
8. Lastik ayakkabınızı bağlayamazsınız

Liste uzayıp gidiyordu ama çok moralim bozuldu, durdum.
Üstelik bunlar daha sabah sekiz olmadan, evden çıkmadan yapamadıklarım.

Demek ki neymiş, doğum sonrası eliniz ağrırsa, iki ay beklemeyin, derste gördüğünüzde bile dikkate almadığınız tuhaf isimli bir hastalığın (bkz. De quervain tendiniti) sizi bulabileceğinden şüphelenip DOKTORA GİDİİİNNNN!!!!!

1 Ekim 2007

Başıma gelenler.

Ben bugün işe başladım ya aylardan sonra..
Ben doktorum ya..
Doğum yaptırırım ya..
Ameliyatlar yaparım ya..
Hasta muayene ederim ya..
Nöbetler tutarım ya ayda yedi kez..

Ayrıca yeni anneyim ya..
Altı aylık bebeğim var ya..
Onu emzirir, üstünü değiştirir, kucağımda taşır, sever, oynar, kollarımda sallayarak uyuturum ya..

Ayrıca günlük normal işlerim de var ya benim.. Yemek yerim, evi toparlar, her akşam kızımı yıkar, işe gidebilmek için günde bir - birbuçuk saat araba kullanırım ya..

İşte bu resimdeki de benim kolum. Sol kolum. Bu alçıdaki.

27 Eylül 2007

Benim kızım..

Benim kızım canımın içi... Aslında bitek benim değil.
Babasının teyzelerinin anneannesinin halasının.



Sarı tulumu var. Giyince minik bir tırtıla benziyor.
Gülünce gözleri kayboluyor.

Hoppalası var. Binince kahkahaları içeriden duyuluyor
Mor fili var. Onun en çok da kuyruğunu seviyor.

Mor filin turuncu kuyruğunu.

Benim kızım canımın içi.
Ben artık çalışan bir anneyim. Bu pazartesi o pazartesi. İşe gideceğim.
Canımın içini nasıl bırakacağım?

20 Eylül 2007

Diş :)

Baktık ki Damla hanımın dişlerinin çıkacağı yok, biz de diş yapması için bugün dişçiye gittik:)


Dediler ki "E öyleyse size total protez yapalım"

Damla hanım ağladı. Sonra güldü. Kucaktan kucağa uçtu. Sonra dediler ki, "sizin kızın ratingi çok yüksek" :))
(Burası: Marmara Ünv Diş Hek. Fak)

18 Eylül 2007

Kizim ve Sütlü Nuriye Teyze

Bebek magazasinda calisan tezgahtar bayan dedi ki, kuklalar cocuk gelisiminde cok onemli bir yer tutarmis. Bu arkadas pedagoji okumus, o yuzden inandim dedigine. Ama sadece kukla tiyatrosu bile dunya paraydi. Bu nedenle belki de satin alayim diye diyodur oyle diye de dusundum, ne yalan soyliyim.
Sonra da gazetede okudum. Gercekten oyleymis. Kuklalar cok etkiliymis bebisler uzerinde. Mesela yemek yemediginde biz "ye yavrum bakiyim mamani" dedigimizde "iii ih" dermis, ama kukla "himm yesene cocugum" deyince yermis.

Oyle olunca ben de gittim kizima Nuriye Teyze'yi aldim.

(Sutlu lakabini annemle ayni anda dusunduk.)

Kizim, Nuriye Teyze'yi yedi.

13 Eylül 2007

Ben şimdi ağlamıycam

Daha onbirde öğle yemeği yiyorum. Ama küçük çatalla yiyorum ki karnım daha çok yedim sansın, daha çabuk doysun. Kanepeye fasülye döktüm. Olsun. Ben bu sene de oruç tutamıyorum. Bissürü şeyler yemem gerek ki minik kalbim sütler emsin, doysun. minik kalbim artık şeftali yiyor, hem de elma da yiyor.
Ben onu öyle çok seviyorum.

Dün annemle babamin evlenme yıldönümü idi. Ben unuttum. bir gün önce annem hatırlatmıştı oysa. Ben yine de unuttum. annem çok ağlamış ama. Bugün damlaya anlatırken duydum, bak bu resimdeki senin deden dedi, yine ağladı. Ben de ağlamamak için hemen kaçtım ordan. Damla anlamadı. Sonra babamın resmini ortadaki sehpanın üstüne koymakla hata yaptığımı anladım (Daha çok görüp daha çok ağlıycaz diye) Yine eski yerine, aynalı büfenin üstünün kenarına koydum.

Ben hala babamın ölmesini içime sindiremedim ama bunu farketmeyeyim diye düşünmüyorum hiç. Çünkü hep üzgün oluyorum sonra. Hastanelerden nefret ediyorum. Kanser hastalarına şifa versin Allah'ım. Bu hastalık bu kadar kötü olmasın artık.

Hem dün Dafi'nin de doğumgünüydü.
O da yok ki artık. Ayçaada Damlaya yanlışlıkla Dafi diyo hep. Ben de diyorum bazen ama bunu onlardan saklıyorum. Sonra da Damlaya dafi dediklerinde kızıyo gibi yapıyorum, Dafişi ne kadar çok ozledigimi anlamasınlar diye.

Biz mutlu bir aileydik.Bugün

pikniğe gitmiştik Belgrad ormanına. Ben yine kebap diye tutturmuştum.. Begüm pikniği sevmez o gelmemişti. Damlayi cok sever ama. Onu hepimiz seviyoruz.

Şimdi Aycaada aradı, alt kattaki psikopat komşu annemlere panjur takan adamlarla kavga etmiş. Annem yine üzülmüş. Annemi üzeni üzmek istiyorum. Ayça da damla uyuyo diyince üzüldü. Getirsene ozledim dedi.

ben bugün nöbetçiyim. ben de özliycem kızımı. (Allah kimseye evlat hasreti, acısı, ayrılığı vermesin)
Ben şimdi ağlamıycam ama.

10 Eylül 2007

markete gittik


kalbim artik mamasini yiyor oturup
daha cok da tukuruyor
ama bu lokmalar onun icin cook buyuk ve zor



markette de artik alisveris arabasina kurulup gidebiliyor (masallah :) )
annesi ise,
bazen tembellikten, bazen yorgunluktan..
artik blogunu pek guncelliyemiyor :(

30 Ağustos 2007

Onunla buyuyor onunla buyuleniyorum her an

Bu aralar biraz uzak kaldik blogumuzdan. Biz kizimla buyumekle, ben onunla buyulenmekle mesguldum :)

Tatilimizi yaptik, hanyayi konyayi gorduk diyemeyecegim, bence cooook iyi bir tatildi :) Neler mi yaptik,
Mesela daglara taslara tirmandik

(Burasi Behramkale)
Yuzme ogrendik.
(Burasi Arsuz İskenderun)
Biberonla kendi sutumuzu kendimiz icmeyi ogrendik.
(Burasi Bebek Parki)
Sonra ayak parmaklarimizi kesfettik, yemeyi ogrendik.

Sonra donduk, isimize basladik. Ozlemeyi ogrendik :(

19 Ağustos 2007

Ben buradayim internetim nerede

Tamirde.
Yapilir yapilmaz gelecegiz kizimla sizi ziyarete.
Benim boncuk gozlu sari (olmayan) sacli kizim.
minik kalbim.

13 Temmuz 2007

Gidilen yol - varılan yer

Benim için, varılan yer kadar gidilen yol da önemli.
Yoldan keyif almak, tadını çıkarmak,
yolcu olmak..
Bu nedenledir ki, sadece küçük bir şey (güneş kremi, saç boyası.. vs) almak için minik kalbimi alışım, anneanemizin peşine takılıp, taksilere, gemilere binişim,

Eminönü sokaklarını arşınlayışım...

Hiç üşenmeyişim, kızımla beş saat gezişim. Yolların tadını çıkarmak için.
Bu nedenledir ki, memleketin bir ucundan diğer ucuna arabayla gitmeye kalkışımız kocamla kızımızı da alıp...
Biz seviyoruz yolu. Yol bizim olsun, arabamızda soğuk suyumuz olsun, mola yerlerinde pikniklerimiz olsun,
o benzinci senin bu park yeri benim olsun.
Yollar git git bitsin, eve varılsın.
Yorunulsun ama tadı çıkarılsın.
Eee minik kalbimiz de annesiyle babasının yol sevgisine erken alışsın :)
Yani kısacası,
biz hanyaya ve konyaya gidiyoruz, kızımızla, arabamızla.
Dedemizle de tanışmaya, kabristana da, büyük dedemizin, dedemizin, babaanemizin elini de öpmeye.
Arada birkaç gün de tatile.
Görüşürüz.

7 Temmuz 2007

BU HAFTA SONA ERMEDEN...

Bu hafta sona ermeden, bunları mutlaka yapın:
Gerçek bir bahçe bulup dalından meyve (mümkünse dut) yeyin!!


Cevahir AVM'ye gidip, sıcak bir günde serin serin indirimin tadını çıkartın!!


Pierre Loti'ye gidip, gerçek manzarayı izleyin. (Dikkat, fazla güneşte kalmayın :))

Gemiye binin.

Taksim Asmalımescit'te, Canım Ciğerim'e gidin. Ciğer yeyin. Tüm o salata çeşitlerinin tadına mutlaka bakın. Künefeye de başlamışlar, kaçırmayın!

Çok yorulduysanız evde kitap okuyun, dinlenin...

Damla hanım bu hafta öyle yaptı da :)

4 Temmuz 2007

Minik kalbimin annesi hasta

Minik kalbim hasta oldu
iyilesti
annesi hasta oldu
Ama inan olsun ki
ben hasta olayim
minigim iyi olsun yeter ki..

yok yok bu annelik patolojik gercekten :)

28 Haziran 2007

Minik kalbim Bebek Parkı'nda...

Bakınız, benim minik kalbim,
böyle tombik yanaklı,



Böyle uykulu,



Böyle maviş gözlü,


Böyle kusmuklu,


böyle de tadından yenmez bi bebek...


Tavsiye ederim yanii... :))

15 Haziran 2007

Aslında 2005 daha kötüydü

Hayatımın en kötü senesi diye 2005'i hatırlayacağım hep: Anneannem öldü, Dafi öldü, babam hastalandı
Ölümle, gerçek acılarla tanıştım

Sonra 2006 daha kötü oldu benim için, babam gitti bu kez.

E 2007'de de dedem öldü, dün...

Ama olsun, artık herşey daha güzel


Çünkü bebeğim var, insan kalbinin ne kadar büyük olduğunu ve içine ne kadar çok sevgi sığabileceğini bana öğreten minik kalbim....

11 Haziran 2007

Seni seviyorum Pressa.

İkea'ya götürdü sevgilim bizi. Yeni evimize bissürü bissürü pratik, kullanışlı ve ilginç şeyler aldık.
Ama bence bugüne dek İkea'nın ürettiği en akıllıca şeyi de aldık.
Onlar yapmasa birgün ben yapacakmışım meğer, ben yıllardır bunu arıyormuşum da haberim yokmuş.
Bu biiir..
Mini ütü masası!!! İşte de resmi:

Adı da Pressa. 10 YTL. Çok hafif, ütüden bile hafif. Minik. Alıyorsun, kolayca heryere götürüyorsun, sonra da askısından istediğin yere (kapı arkası, dolap içi) asıyorsun.

Benim gibi iki parça için ütü masasını açmaya üşenip yerde yastık, battaniye vs üzerinde ütü yapanlar için birebir. Özellikle minik su damlasının minik çamaşırları için.

Yani o kadar hoşuma gitti ki, ADSL bağlandıktan sonraki ilk postumu ona ayırdım.

Seni seviyorum Pressa.

30 Mayıs 2007

Bebek'te Catz

Catz'de bebek :)

Peki ben böyle kızımı alıp alıp Bebek'e teyzesinin kafesi Catz'e gitmelerimden nasıl vazgeçeceğim taşınınca?



Sonra teyzeleri yoklamada yok yazıyor kızımı :)




29 Mayıs 2007

Bremen müzik festivali




Resim: Ben Berlin'de.
Berline gitmisiz.. once bizi gezme amacli bir hastaneye goturuyorlar, kayinvalidem, askim ve beni. Hep turkler var ama orda (ben gercekten de yabanci yerlerde hastaneleri gezerim ama).

Resim: Berlin'de Kirik Kilise.

Diyorum ki, ben sikildim hastanelerden, bir otobuse bineyim rastgele, gideyim, guzel bir yer bulunca ararim. Otobuste de turkler var cok.

Bir yerden gecerken hep muzisyenler goruyoruz, cok hos melodik muzik yapan gruplar. Bir durakta herkes iniyor. Ben de hemen iniyorum.

İste orasi Bremen Muzik Festivali’ymis. Caz da yapiyorlar sokakta, baska muzikler de. Hemen sevgilimi arayim gelsin diye dusunuyorum.. ama cep telf.da numarasi yoktu.. son arananlardan onun numarasini bulmaya calisirken biraktim kendimi orada.

Bir de bir Berlin kitabi alsam daha rahat gezerdim diye dusundum.

Sorular:
1. Bremen’de muzik festivali var mi
2. Bremen olmasinin bizim emlakcinin 14 yil orada yasadigini soylemesiyle ilgili var mi
3. Berlin’i mi ozledim ben
4. Acaba yabanci bir ulkenin bilmedigimiz sokaklarini sevgilimle gezmeyi mi daha cok ozledim
5. Tum bu tuhaf ruyanin sabah 5’te kalkip sut sagmak gibi tuhaf seyler yapmamla ilgisi var mi
Neyse, velhasil kelam, hayirdir insallah!!



Resim: Checkpoint Charlie. Berlin'de.

27 Mayıs 2007

Besiktas'a veda

Ancak ve sadece kızım icin
Minik su damlasi icin Besiktas'tan ayrılabilirdim galiba.

Ayrılıyorum
Çok üzülüyorum.
Ama geri döneceğim (gerçi bu aralar film de izlemedim ama Türk filmi repliği gibi oldu bu cümleler :)

Biz taşınıyoruz.
Anadolu'ya
Minik kalbimin anneannesinin karşı apartmanına.

Bahçe katına.

Bahçede kahvaltıya beklerim efendim :)

20 Mayıs 2007

Merak edenlere dünya guzelleri


Aslinda bir onceki posta resim koymamistim
Ama ne yalan soyliyeyim minik kalbimi merak edenler oldugunu bilsem koyardim :)
İste istek uzerine iki dunya guzeli:
Damla hanim teyzesi ile Bebek Parki'nda.

11 Mayıs 2007

Benim kızımın

Gülünce gözleri kayboluyor

6 Mayıs 2007

Benim minik kalbim buyudu 40 gunluk oldu

Minik bir kalp icin ne uzun bir sure degil mi?
40 uzun gun....

Benim minigim prenses oldu.



Buyudu de parka bile gitti :)



Ben anne oldum........

29 Nisan 2007

Hadi bir oyun oynayalim

Mesela bagiran Damla Hanim'in gaz sancilarini gidermeye calismaca...

Bizim denediklerimizin disinda bir yol bilen var mi?

1. Sicak su torbasi
2. Karin masaji
3. Elma yagi
4. Adacayi yagi
5. Rezene cayi
6. Metsil damla
7. Sab simplex damla
8. Zinco damla
9. Arabayla gezdirmek
10. Sac kurutma makinesi
11. Besikte sallamak
12. Kucakta sallamak
13. Bebegin sesini bastiracak sekilde bagirmak!!

26 Nisan 2007

Kucak bebisi elif damla :)

age35 ne dogru soylemis..
kucak bebisi..

benim minik kalbim tam 3 saat 42 dakikadir agladigi icin kucaktan indirmek ne mumkun
hakkini yemeyeyim bir dakikadir aglamiyor :)

en korktugum seydi bebegimin kucaga alismasi
hep de buyuk konusmayayim derdim
yine de dua ediyorum bu kolik sancilari bitince de kucak istemez umarim cok.

(Allah'im bizlere sabir
bebegime misil uykular ver.)
Size de benden bayram sekeri niyetine bir Damla resmi:

Bugun minik kalbim tam bir aylik

Kontrolumuze gittik. Hepatit asimizi olduk. Kalca ultrasonumuzu yaptirdik.

Sonra yuruyerek eve donduk.

Markete de ugradik.

Acik hava iyi geldi, tum ogleden sonra ve aksam uyuduk..

ki gece uyumayalim ve annemizle babamizi da uyutmayalim..

ki annemiz de gece birde oturup bir post yazsin benim besigimi sallarken.

Boylece merak edenler varsa etmesin.


Biz buradayiz...

13 Nisan 2007

Aycaada'nin blogu

Ben daha blog nedir bilmezken birgun (anneannemin öldüğünün ertesi gunuydu) Aycaada'nin blogunu okudum ilk. Hem blog nedir ogrendim, hem de Ayc ne kadar yeteneklidir onu bir daha gordum. Kapaliarsi'da cektigi camlar ve boncuklar fotosu vardi. Cok guzeldi.
Simdi, fotolar icin mi yazilar icin mi okudugumu net bilmiyorum. Ben galiba Aycaada icn okuyorum (Sahibinden torpilli blog)

Hem Aycaada artik teyze oldu. Kizimin teyzesi.

Damla'nin hikayesi

Gunlerdir heyecandan, yorgunluktan, vakitsizlikten post yazamiyorum. Aslinda Damla'nin oykusunu anlatmak istiyordum..

Bu blogun okuyucusu olanlar tum bunlari biliyor gerci..

Damla'nin oykusu aslinda bir tup bebek merkezinde basladi.. Bundan aylar once... Hatta ilk ignelerimizi Italya'da yaptik.. Sevgilim beni moral tatiline goturdugunde, bu romantik ulkede, kimi zaman trende, kimi zaman otelde, kimi zaman metro istasyonunda tuvalette gule eglene olduk ignelerimizi.. Hep dua ederek, bu kez tutsun diye..

Istanbul'da devam etti igne fasli.. Bu kez uzundu, bir bucuk ay surdu. Gunler gectikce heyecan artiyordu. Sonra malum asamalar, yumurta toplama, bircok yumurtamiz vardi neyse ki, dollenme de cok basariliydi, acaba bu embriyolardan birinin (ya da birkacinin nasibinde dunyaya gelmek var miydi?)

Hayatimin en heyecanli gunleri sonra.. Bekleyis.. Aslinda bu kez de beklerken moral olsun diye kucuk bir gezinti yapip, Saros'a gittik.. Gecen yazin en guzel sahil gununu yasadik... Belki de moralimi hep yuksek tutmam icin yapti bunlari sevgilim.

Sonra o gun.. Beta hcg pozitif.. Bu sevinci yazamayacagim cunku kelimeler yetmez. Aglamistim ama.. Dogumhane bilgisayarinin basindaydim. Sonucu gorunce agladim.. agladim..

Ikiz ya da ucuz olabilir dedi hoca.. Sevincimiz iki kat olmustu.

Ama sonra ultrasonda gorulmeyince ve kurtaj karari verilince, buraya kadarmis duygusu da iki kat oldu. Iki gun sonra tekrar bakilacak ve bos kese oldugu teyit edilince alinacakti. O iki gun ise, hayatimin en kotu degil ama oldukca kotu gunlerindendi.. Izin verdiler bana isyerinden, evde tek basima gecirdim o zor saatleri. Tum gun aglayarak.. Internetten annelerin bloglarini, cocugu olmayanlarin yorumlarini okuyarak...

Sonra.. Bir mucize oldu... Ultrason ekraninda, bir minik kalp.. Pit pit atan.. Benim minik kalbim.. Minik bir damla, bizi hayata baglayan.. Iste oradaydi. Vardi. Pit pit atiyordu.

Gebelik sureci odukca zordu. Bulanti kusmalari saymiyorum, onlara raziydim. Zaten cok sukur Allah'a, ciddi bir saglik sorunum da olmadi. Cok stresliydim ben, hem kisilik itibariyle, hem de cok kiymetliydi minik kalbim, onu kaybetmekten cok korkuyordum.. Bu arada baska bir kiymetlimi, canim babami kaybettim. Once hastaligi, sonra vefati, beni yerden yere vurdu. Kizimin varligiydi tek tesellim.

Zeka testlerimiz kotu cikinca amniyosentez stresiyle de ugrasmamiz gerekti. Ne zamanki sonucun temiz oldugunu ogrendik, ayrintli ultrason da normal cikti, o zaman biraz rahatladim. Kizima minik minik patikler, coraplar, elbiseler alma izni verdim kendime..

Sevgilim de en az benim kadar heyecanliydi, hatta ben onu hic boyle gormemistim! Kizimizin odasinin her santimini elleriyle yapti. Duvarlari boyadi, esyalari birlikte sectik, o monte etti, yerlestirdi. Hatta zemin dosemesini bile elleriyle yapti. Dunyanin en guzel odasi bana gore, her adiminda sevgi islendi cunku.

Son ay geldiginde ben hala 10 kilodan fazla alamamis, hatta bir kilo da vermistim. Artik stresten mi bilmem..

Kizimiz 26 Mart gunu, benim rahmetli anneannemin, Dr Albay Ali Riza Bey'in kizinin (benim doktor olma konusundaki rehberimin, idolumun) kizinin dogum gununde, Istanbul Cerrahi Hastanesi'nde sezaryen ile dunyaya geldi.

Geldi, hayatimizin anlami oldu cikti.

Cok sukur. (Allah isteyen herkese nasip eder umarim)

10 Nisan 2007

Sen mutlulugun resmini yapabilir misin?

Ya da fotografini cekebilir misin?


Peki en son ne zaman sevincten agladigini hatirliyor musun?